নিম গছক ভাৰতীয় সংস্কৃতিত এক ‘মহৌষধ’ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। ইয়াৰ ঔষধি গুণৰ বাবে ইয়াক ‘গাঁৱলীয়া দৰবৰ ভঁৰাল’ বুলিও কোৱা হয়। নিম গছৰ পাত, ছাল, ফল আৰু শিপা—প্ৰতিটো অংশই কোনো না কোনো ধৰণৰ ৰোগ নিৰাময়ত ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। বিশেষকৈ মানুহৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা বৃদ্ধি কৰাত আৰু শৰীৰক বিভিন্ন বীজাণুৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰি ৰখাত নিমে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে।
নিমে বিশেষকৈ ছালৰ বিভিন্ন সমস্যা সমাধানত সহায় কৰে। নিম পাত সিজাই সেই পানীৰে গা ধুলে খজুৱতি, ফোঁহা বা এলাৰ্জিৰ দৰে সমস্যা দূৰ হয়। ইয়াৰ উপৰিও, নিমৰ ডাল দাঁত চাফা কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিলে দাঁতৰ আলু মজবুত হয় আৰু মুখৰ দুৰ্গন্ধ আঁতৰে। পেটৰ পেলু বা হজমৰ সমস্যা দূৰ কৰিবলৈও বহুতে খালী পেটত নিম পাতৰ ৰস সেৱন কৰে।
কেৱল মানুহৰ স্বাস্থ্যৰ বাবেই নহয়, কৃষি আৰু পৰিৱেশৰ বাবেও নিম গছ অতি উপকাৰী। নিমৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা জৈৱিক কীটনাশক খেতিৰ অনিষ্টকাৰী পোক-পৰুৱা নিৰ্মূল কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়, যি ৰাসায়নিক সাৰৰ তুলনাত বহুত নিৰাপদ। তদুপৰি, নিম গছে বায়ু পৰিষ্কাৰ কৰি ৰখাত সহায় কৰে আৰু অধিক পৰিমাণে অক্সিজেন নিৰ্গত কৰে। সেয়েহে প্ৰতিটো ঘৰৰ চৌহদত একোপাহকৈ নিম গছ থকাটো স্বাস্থ্য আৰু পৰিৱেশ উভয়ৰে বাবে মঙ্গলজনক।