প্ৰায় পাঁচ বছৰ পূৰ্বে মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে আৱণ্টন দিয়া ২ কোটি টকাৰে মেৰামতি কৰা ঐতিহাসিক শিৱসাগৰ নাট্য মন্দিৰটো এতিয়াও ৰাইজৰ বাবে মুকলি নোহোৱাক লৈ চহৰখনৰ সচেতন মহলৰ মাজত তীব্ৰ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি হৈছে। মেৰামতিৰ কাম শেষ হোৱাৰ এবছৰ অতিক্ৰম কৰাৰ পিছতো নাট্য মন্দিৰটো বন্ধ হৈ থকা কাৰ্যই সাংস্কৃতিক জগতৰ সৈতে জড়িত লোকসকলক চিন্তিত কৰি তুলিছে।
১৮৯৯ চনত ৰাধিকা প্ৰসাদ বৰুৱা আৰু ভৱানী বৰুৱাই দান কৰা মাটিত এই নাট্য মন্দিৰটো স্থাপন কৰা হৈছিল। তেতিয়াৰ পৰাই ই শিৱসাগৰ চহৰৰ সাংস্কৃতিক প্ৰাণকেন্দ্ৰ হিচাপে ভূমিকা গ্ৰহণ কৰি আহিছে আৰু ইয়াত বহু কালজয়ী নাটক মঞ্চস্থ হৈছে। ১৯৮০ৰ দশকত শিৱসাগৰ মহাবিদ্যালয়ৰ তদানীন্তন অধ্যক্ষ ‘সেউজ কোঁৱৰ’ পৰাগ চলিহাৰ নেতৃত্বত নাট্য মন্দিৰটোৰ পুনৰ নিৰ্মাণৰ কাম কৰা হৈছিল।
শেহতীয়া মেৰামতিৰ কামসমূহ সৌৰভ চলিহাৰ নেতৃত্বত গঠিত পুনৰ নিৰ্মাণ সমিতিয়ে গুৱাহাটীৰ এটা প্ৰতিষ্ঠানৰ জৰিয়তে সম্পন্ন কৰিছে। অভিযোগ উঠিছে যে নিৰ্মাণৰ কাম শেষ হোৱাৰ পিছতে উই পোকৰ উপদ্ৰৱৰ বাবে কাঠৰ মঞ্চখন ভাঙি পেলাব লগা হৈছিল আৰু পুনৰ অধিক ধন ব্যয় কৰি ইয়াক নিৰ্মাণ কৰিবলগীয়া হয়।
শিৱসাগৰ ছোৱালী মহাবিদ্যালয়ৰ প্ৰাক্তন অধ্যক্ষ অধ্যাপক সোণাৰাম বৰুৱাই সংবাদ মাধ্যমক কয় যে, মেৰামতিৰ নামত ইমান দীঘলীয়া সময় লগাটো অতি আচৰিত কথা। ইয়াৰ ফলত স্থানীয় নৱপ্ৰজন্মই নিজৰ প্ৰতিভা বিকাশৰ বাবে এখন উপযুক্ত মঞ্চৰ পৰা বঞ্চিত হৈছে। একেদৰে শিৱসাগৰ বাণিজ্য মহাবিদ্যালয়ৰ প্ৰাক্তন অধ্যক্ষ অধ্যাপক কাৰ্তিক দত্তই কয় যে চৰকাৰী ধনেৰে নিৰ্মিত এটা ৰাজহুৱা অনুষ্ঠান কাম শেষ হোৱাৰ লগে লগেই মুকলি কৰি দিব লাগে।
নাট্য মন্দিৰ পৰিচালনা সমিতিৰ সদস্য অধিবক্তা দিগন্ত মংগল নেওগ আৰু ছাদিকুৰ ৰহমানে জানিবলৈ দিয়ে যে মেৰামতিৰ কাম প্ৰায় এবছৰ আগতেই সম্পূৰ্ণ হৈছে। কিন্তু মুখ্যমন্ত্ৰী ড° হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই উদ্বোধনৰ বাবে সময় দিব নোৱাৰাৰ বাবেহে আনুষ্ঠানিকভাৱে ইয়াক মুকলি কৰিব পৰা হোৱা নাই। অৱশ্যে তেওঁলোকে জনোৱা মতে, চলিত মাহৰ শেষৰ ফালে নাট্য মন্দিৰটো মুকলি হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে।
ইফালে, এজন বিশিষ্ট ঠিকাদাৰ আনন্দ মোহন শৰ্মাই অভিযোগ কৰিছে যে পৰাগ চলিহাৰ নেতৃত্বত যেতিয়া আধুনিক নাট্য মন্দিৰটো নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, তেতিয়া তেওঁ বিনামূলীয়াকৈ বালি যোগান ধৰিছিল। কিন্তু বৰ্তমানৰ সমিতিখনে তেনে পুৰণি অৱদানকাৰীসকলক সম্পূৰ্ণৰূপে আওকাণ কৰিছে। নাম প্ৰকাশত অনিচ্ছুক একাংশ স্থানীয় লোকে অভিযোগ কৰিছে যে নাট্য মন্দিৰটো এতিয়া এক ‘ব্যক্তিগত স্থান’ৰ দৰে হৈ পৰিছে, যাৰ কাম-কাজৰ বিষয়ে ৰাইজৰ মাজত কোনো সজাগতা নাই। এয়া পৰাগ চলিহাৰ সেই সৰ্বজনীন আৰু অন্তৰ্ভুক্তিমূলক দৃষ্টিভংগীৰ সম্পূৰ্ণ বিপৰীত বুলি তেওঁলোকে আক্ষেপ প্ৰকাশ কৰে।